Odważna podróż

"Non progredi, regredi est- Nie iść naprzód, znaczy cofać się (..) Ufać nie sobie, ale Bogu! I naprzód z podniesioną głową, z otwartym sercem, z wielką odwagą! Bóg pomaga i dodaje odwagi! Czego się obawiać? (...) Naprzód więc!" św. Orione

Tak myślę, że ten cytat bardzo wpasowuje się w czas drogi, czas pielgrzymowania od Gdańska do Łeby.

To był dobry i mądry czas wielu decyzji. Poczynając od takich prostych – czy jemy dziś obiad, po te trudniejsze idziemy dalej?

Jak również czas do przemyśleń.

Czas ogromu ciszy nie planowanej, potrzebnej. Przejścia drogi w milczeniu.

Poczucia bezpieczeństwa, że w razie „w” mam kogoś blisko.
Przejście tych prawie 150 km, daje nie tylko takie poczucie wewnętrznego spełnienia, ale również zapewnienia, że Bóg czuwa a św. Jakub prowadzi. Co z tego, że zgubiłyśmy drogę kilka razy, nadrobiłyśmy okrążając pewne punkty na około. To wszystko uczyło jeszcze większej pokory i zaufania, do najdoskonalszego planu.

Miałyśmy ogrom szczęścia, ponieważ wszyscy z ogromną otwartością serca przyjmowali nas na nocleg, tylko raz zaliczyłyśmy spanie na karimacie i tylko raz zapłaciłyśmy za nocleg!
Poczynając od słońca, przez deszcze, błota oraz spokojnego morza w Gdańsku i silnego wiatru i wielkich fal w Łebie było wspaniale.
Po długą podróż powrotną przez Warszawę, ba nawet Sulejówek i cudowny nocleg oraz prawdziwą domową atmosferę i zupę (DZIĘKUJEMY!)

Tyle wspomnień tli się w mojej głowie...

Tyle twarzy, które gdzieś były spotkane...

Tyle pytań, o kierunek drogi, o informacje o mieście, o nocleg...

Tyle radości...

Tyle razy powiedziane „dziękujemy”

Tyle...a może i więcej.
Jedno wiem, On czuwa nad każdym moim krokiem, a Miriam ciągle się modli za nami...

Niech św. Jakub nadal prowadzi po swoich drogach.